Geen slingers weghalen, geen ontbijtbordjes in de gootsteen. De koelkast vrij van tekeningen die nergens op lijken. Een dag lang werd ik voortdurend herinnerd aan wat ik niet heb. Vorig jaar had ik het ook niet. Geen kind dat op zondagochtend de slaapkamer in sluipt. Geen cadeautje en geen gedoe. Ik vond het wel prima.… Weiterlesen Moederdag – the day after
Autor: Jolijn
Ik vertaal, ik schrijf, en doe yoga.
Werk in uitvoering
In december deed ik mee aan een schrijfwedstrijd van Evander Schrijfcoaching, het coaching bureau van schrijvers Sol Bouzamour en Martyn van Beek. Hun wedstrijd was bijzonder. Want hierbij stond niet het schrijfwerk voorop, maar het concept voor een roman. Nu werk ik sinds afgelopen zomer in vlagen aan een roman, mijn eerste. Ik heb me… Weiterlesen Werk in uitvoering
Ongelukkig gevolg
“Een dronk op het bruidspaar!” roept de vader van de bruidegom. “Op het bruidspaar!” klinkt het in koor. Tientallen glazen steken klotsend in de lucht. Ella heeft haar ogen op het tafelkleed gefixeerd. Een por in haar zij gebiedt haar ook het glas te heffen. Ze gehoorzaamt met een stijve glimlach. De japon van soepel… Weiterlesen Ongelukkig gevolg
Een pompoenvertelling
‘Fijne pompoendag!’ schalt het door de klas terwijl de bel nog nagalmt. Zeyvra grist haar jas van de kapstok en snelt naar huis. Opa en oma zijn er al. Mama en Zeyvra wonen met z’n tweetjes. Wanneer opa en oma op bezoek komen is dat wel zo gezellig. Na een uitgebreid feestmaal, verdwijnen mama en… Weiterlesen Een pompoenvertelling
Kort op zoek: de donkere dagen na kerst
De donkere dagen na kerst Wanneer de feestdagen vervlogen zijn en de laatste etensresten weggewerkt. Wanneer er geen herhaling meer is van kerstfilms op tv. Geen bezoek, geen kerkdienst, geen fondue en geen geknal. Dan kruip ik onder mijn deken, verschuil me voor de dagen die wachten. De smoesjes zijn op.
Eenzame huwelijksnacht
‘s Gravenhage, 15 december 1947 Mijn beste Hendrik, liefste man, Ja, mijn man, dat ben je nu. Hoewel ik nog aan dat woord moet wennen. Tijdens dit schrijven, vraag ik mij af of je er al weet van hebt een getrouwd man te zijn. Papa heeft me beloofd je onmiddellijk per telegram van de huwelijksvoltrekking… Weiterlesen Eenzame huwelijksnacht
Dag 11 + 12 + 13
Voortkabbelen, soms was stroever, dan weer vlot. Net zoals de lucht soms pijpenstelen regent, en soms warme zonneschijn geeft. Mijn verhaal zal na vanavond, de Laatste Avond, 18.000 woorden tellen. Hier in Portugal schreef ik daar 12.000 zo’n van. Toch netjes, als zeg ik het zelf. Naast de vooruitgang in aantallen, is het ook een bijzondere ervaring… Weiterlesen Dag 11 + 12 + 13
Dag 10: Pauze
Even pauze. We moeten niet vergeten dat we in Portugal zijn, meent Evelijn. We nemen ons voor om in Cercal te gaan eten. Wel voor het middageten, want anders moeten we in het donker de boerderij terugvinden. Bovendien hebben we ergens gelezen dat Portugezen hun hoofdmaaltijd ’s middags nemen. In Cercal wonen zo’n 4.000 mensen.… Weiterlesen Dag 10: Pauze
Dag 10: het vuur laait op
Vandaag schrijf ik duizend woorden. Die komen vrijwel moeiteloos, ik heb zelfs nog tijd om met een boek in handen in slaap te vallen in het zonnetje. En om tussendoor knoflookmayonaise te maken, alvast voor het avondeten. Ook het vuur van de kachel laait bij de eerste poging al hoog op. Tevreden schenk ik een… Weiterlesen Dag 10: het vuur laait op
Dag 9: Stoomtrein
De reis is op stoom, het gaat razend snel nu. Ik kan het niet bijbenen en probeer een half-mank sprintje te trekken om de boot niet te missen. Nog een personage pleegt muiterij. Wie zal er overstag gaan, Lise of ik?
Yoga Stories 